Środa

Czwartek

Minęło parę dni i w drogę, tym razem jednak w troszkę lepszej atmosferze no i cel przyjemniejszy. Jedyna ciemna plama na tym planie to fakt, że zarywam weekend i wolny akurat wypadający dzień. No, ale mówi się trudno, przynajmniej się trochę napiję ze znajomymi. Czwartek wieczór 19:50, standardowy lot do Sofii. Wpadam na lotnisko o 18:45 i parkuję w garażu nr 4 – parking długoterminowy. Na dole od razu się czekuje w maszynie, jako że generalnie podróżuję tylko z bagażem ręcznym, no chyba że wybieram się gdzieś na dłużej. Aczkolwiek teraz na Schwechat i nie tylko już zaczynają wprowadzać automaty do chekowanie, gdzie można również odprawić bagaż, jednak jeszcze nie mam żadnych doświadczeń ze współpracy z tym maszynkami.

Gate A12, czyli za paszportami, na lewo od głównego hallu ze sklepami. Potem bramki do wykrywania metali i schodkami na dół do autobusu. Skoro mam już kartę pokładową, i widzę, że zostało mi jeszcze całe 15 minut do boardingu, lecę do business lounge na szybkie piwko. Mała uwaga, dla zainteresowanych, mając nawet bilet ekonomiczny, ale posiadając kartę Frequent Flier lub Senator, można sobie używać do woli w business lounge’ach, jeśli ma się chwilkę czasu. Przydaję się zwłaszcza, kiedy się czeka na połączenie, które lub się spóźniać.

Biegnę na dół do bramki, już czeka autobus. Spotykam kolegę z biura – lecimy razem. Lot jak każdy, absolutnie żadnych przygód w ciasnym europejskim samolocie. Do Sofii z Wiednia leci się jakieś półtorej godziny z groszami. Sobie pogadaliśmy, kupiłem piwko i kawałek pizzy – austriackie linie teraz wprowadziły system kupowania żarcia i drinków. I tak przyjemnie wylądowaliśmy w Sofii. Taksówka i po parunastu minutach jesteśmy w hotelu. Check-in, i do baru nawet nie idąc na górę do pokoju, no bo po co .... :-)

Koło 23:30 wraca grupa naszych znajomo-kolegów z innych oddziałów firmy, którzy również się wybierają na jutrzejszy Team Building. No i się dosiadają do obok. I tak niewinne piwko tzw. quickie jak to nazywam, przerodził się w imprezę. Koło 3-ciej cześć stwierdziła, że czas iść spać, ale inna część (niestety ze mną) jak najlepiej sobie „czytała” w barze. Całość zakończyła się w moim pokoju, gdzie jeszcze była butelka wina podarowana przez hotel na powitanie stałego gościa (mnie) oraz przy internecie o zgrozo o 7:00 rano.

3 godzinki spania i na krótką prezentację do biura, w ciemnych okularach. Szybko poszło, chyba coś przespałem :-) Koło 15:00 wsiadam w podstawiony autobus, tzn. wsiadam razem ze zgrają jakiś 70 ludzi – Bułgarów oczywiście, Włochów, paru Polaków licząc mnie, i Greków. Jedziemy do Pamporova, czegoś w rodzaju bułgarskiego Zakopanego i aby się „integrować”. Zobaczymy co z tego integrowania jutro wyjdzie. Nikt nic nie wie dokładnie jaki jest plan, ale napewno sobie usiądziemy w jakiejś knajpie aby przedyskutować bardzo istotne elementy na przykład jakiegoś projektu :-)
 

Trasa długa, prawie 5 godzin autokarem z Sofii na południe w góry, ludzie niektórzy trochę się poczuli nie najlepiej, włączając mnie, ale ja chyba jeszcze się nie czułem w formie po poprzedniej nocy.

Ale jakoś dojechaliśmy i zaczekowalismy się i na kolację... i od razu widać jak się grupki usadowiły. Mafia lokalna – czyli Bułgarzy sobie a reszta czyli my z innej planety sobie. Sama kolacja się udała że tak powiem w starych znanych strukturach, zobaczymy jak będzie dalej. Ja jak to się mówi odpadłem, jednak już nie te lata... musiałem odespać swoje aby mieć siły na następny dzień. Jednak pewna grupa szturmowa ze składem grecko-włoskim jeszcze trafiła na dyskotekę do klubu nocnego.

Na razie tyle. Kolejne wrażenia, muszę przeżyć i przetrawić  i znaleźć parę minut aby je opisać.

O dziwo dzień się zaczął w miarę normalnie z wyjątkiem faktu przejścia ze strefy czasowej weekendowej do tej nienormalnej, czyli od poniedziałku do piątku, czego nie cierpię. Ponieważ miałem spokój przez jakieś 3-4 tygodnie z wyjazdami jakoś się pogodziłem z faktem, że musze gdzieś lecieć. Lot o 10:45 jest lepszy niż o lot o 6:55. Z punktu widzenia pracy i tak dzień jest stracony i tak, a mając na uwadze powrót, to lecąc na przykład do Aten jak tym razem na paru godzinne spotkanie i tak traci się 3 dni. Ale cóż takie realia. Aczkolwiek tak nie było. Za lepszych czasów jeszcze niedawno, kiedy się latało Business klasą człowiek się troszkę poświęcił i poleciał z przesiadką na przykład przez Monachium lub Frankfurt wieczorkiem, aby być na rano na miejscu i powrót kolejnego dnia o 18:00 też prze Monachium do Wiednia. Teraz, jednak nie będę ryzykował takich manewrów. Jeśli pierwszy lot się spóźni to szanse na złapanie połączenia są mniejsze, a przy bilecie ekonomicznym również traci się pewne priorytety w prze-bookowaniu. No, ale coż zrobić, tak jak większość firm ograniczyło latanie klasą business na krótkich lotach, więc nie ma, co dalej narzekać. Jeszcze tylko ponarzekam, że w liniach austriackich teraz w klasie ekonomicznej nie dają jeść „za darmo”, więc musiałem za wczasu się najeść w domu i w business lounge. W Wiedniu jest fajnie, w business lounges, mają Wi-Fi za darmo. Jako że jeszcze mam tam wejście sobie podjadłem i łyknąłem (szkoda, że rano), ale przynajmniej sprawdziłem pocztę i właściwe się dobrze podładowałem. Moje internetowe działalności reklamowe z weekendowych nocy zaczynają przynosić efekty... Widzę po ilości konkretnych mali.

W końcu lecę do bramki. Jak ktoś będzie leciał przez Wiedeń, to jest tak, przynajmniej dopóki nie skończą nowego terminala. W każdym bądź razie „gejty” A są po lewo od wejścia, a B i C na prawo. Z tym że B idą na dół, i potem czeka nas autobus, a C są na górze i ma się rękaw. W przypadku bramek A, te od 1 do chyba 6, ale nie pamiętam na 100%, są na górze, a reszta leci w autobusy. Bramki A, są za paszportami, B są w Schengen, C różnie!

Więc dziś mi się trafiło C62, nie jest źle – tuż od lounge. No nic, 10:20 lecę do rentgena. Przechodzę z monetami w kieszeni, ale tak jest zawsze. Chyba wszystkie wykrywacze na całym świecie nie wykrywają monet... siedzę sobie dalej w oszklonej klatce i mówią że boarding jest opóźniony o kilkanaście minut.... nie ma to jak karta UMTS i dalej można siedzieć w sieci.

W końcu siadam, miejsce 6A – pierwszy rząd za business - czyli za parawanem, ale dziś przynajmniej nie ma nikogo w środku tzn. siedzenie jest niby na 3 osoby, ale tylko jakaś dziewczyna siada obok, a pomiędzy pusto. Nie jak w zeszłym tygodniu z Sofii. Dziewczyna fajna na oko, ale za młoda i te sztuczne paznokcie brrr.

Już wspomniałem, że w AUA nie dają teraz w ekonomii za darmo żarcia. Mimo, że mogę to wrzucić w rachunki, powiedziałem sobie, aby się bujali i starałem się zająć drzemką, ale jakoś mi to nie wychodziło.... w końcu zaprzestałem starań zaśnięcia i zacząłem się gapić w okno. Wówczas przypomniałem sobie, że zapomniałem aparatu aby może coś ewentualnie pstryknąć. Tak to jest gdy się za często rusza z domu, pewnie rzeczy stają się tak normalne i tak mało ważne udokumentowania, że aż strach.

Po tych w miarę znośnych niecałych dwóch godzinach, podchodzę do lądowania. I tu kolejna paranoja, której nie cierpię. Czasami człowiek sobie spokojnie pisze coś na laptopie i mu mówią, że lądujemy!!!! Na 40 minut przed lądowaniem i każą wyłączać!!! Samolot leci na 37.000 stóp, a oni chcą lądować. Z drugiej strony czasami człowiek czuje, że samolot już schodzi w dół i na 10 minut przed samy lądowaniem mówią, że lądujemy. Kretyni jedni i drudzy, nie ma balansu. W zeszłym roku przelatałem jakąś chora liczbę lotów i wiem, kiedy samolot idzie w dół i mój laptop nikomu na pewno nie zawadzi.

Podejście do Aten jest całkiem fajne, jeśli ma się dobra pogodę i jest dzień. Lot z Monachium (19 coś) nie daje takie możliwości, ale lot z Wiednia tak! Więc sobie dziś poleciałem nad Atenami patrząc i klnąc, że nie wziąłem aparatu, przyglądając się za dnia temu wszystkiemu na dole jakże inaczej wyglądającemu niż w reszcie Europy. No Grecja to Europa, ale Grecy to... też Europejczycy, ale jacyś inni. Ale fajni. Lubię Greków, a oni lubią również Polaków. Tak czy inaczej mają fajne żarcie. Polecam ichnie „suflakia”.

W Atenach każdy leci na Plaka i Akropol itd. Jasne,  to też trzeba zaliczyć, też to zrobiłem swego czasu. Jednak teraz dla mnie się liczy WSZĘDZIE jak najszybsze wydostanie się z lotniska. Po olimpiadzie z lotniska Venizelos jest ładna autostrada do miasta oraz kolejka. W zależności od nastroju biorę albo kolejkę albo taksówkę. Taksówka do miasta w dzień to jakieś 20 euro (zależy gdzie), a w weekend w nocy do Hiltona to 30-35 euro w zależności jak cię chcą okantować. Ale zawszę, parę razy należy puścić magiczne słowo „malakija” i z 30 się zejdzie na 20! Grecy kantują w taksówce jak Polacy!

Dojechałem do biura w dzielnicy Maroussi (chyba tak się pisze). No, więc muszę trochę popracować i napić się frappe! Jutro spotkanie z firmą, z którego pewnie nic nie wyniknie, albo dojdą do wniosku, że trzeba się spotkać jeszcze raz.

W dniach 22-24 września, już po raz 37, odbył się rajd „Braniewska Jesień”, którego organizatorami byli Klub Garnizonowy w Braniewie, Stowarzyszenie na Rzecz Młodzieży w Braniewie oraz KTP „FIGA”. W ramach rajdu przeprowadzono trzy trasy piesze, jedną rowerową oraz trasę motocyklową. W rajdzie wzięło udział łącznie ponad 220 osób. Tradycyjnie już wraz z Jackiem Łukasikiem prowadziliśmy najdłuższą trasę rajdu, która w tym roku biegła z Górowa Iławeckiego do Braniewa.

W piątek 22 września już od godziny 10.00, na dworcu PKS w Górowie Iławeckim, zaczęły stawiać się kolejne grupy. Jako pierwsi stawiliśmy się my (czyli Pietrucha i jego dwóch kolegów z wojska, 10 żołnierzy z kompanii rozpoznania 9 Brygady Kawalerii Pancernej i ja). Zaraz po nas przyjechał Darek Szwajkowski wraz z pierwszą turą swoich uczniów. O godzinie 11.40 przyjechali turyści z KTP „Bąbelki” z Gdańska pod przewodnictwem Gosi Szumały. Po krótkim powitaniu wyruszyliśmy w drogę. Nasza trasa prowadziła z Górowa Iławeckiego do Lelkowa przez Dzikowo Iławeckie, Lipniki, Sągnity, Głębock. Tego dnia pokonaliśmy łącznie ponad 30 km (głównie asfaltem) co bardzo wyraźnie odbiło się na kondycji stóp uczestników rajdu. Ale wysiłek ten wynagrodziła nam piękna pogoda, wspaniałe widoki oraz często spotykane ślady kultury ukraińskiej. Rejony naszej wycieczki są specyficzne, ponieważ kultura ukraińska jest na nich wszechobecna: w Górowie Iławeckim znajduje się Liceum Ukraińskie, w Głębocku i w Lelkowie znajdują się ukraińskie obiekty sakralne, a miejscowi ludzi często porozumiewają się ze sobą po ukraińsku. Sytuacja ta spowodowana jest tym, że tereny te zamieszkuje wiele osób mających korzenie ukraińskie, którzy zostali przesiedleni na te tereny w wyniku akcji „Wisła”. Na nocleg w Lelkowie dotarliśmy już po zmierzchu, a tuż przed szkołą przywitała nas ekipa rowerzystów z wcześniej już wspomnianego KTP „Bąbelki” z Gdańska. Po posiłku większość wykończonych turystów udała się na zasłużony wypoczynek.

Kolejnego dnia, ok. godz. 9.00, wyruszyliśmy na trasę w kierunku Lipowiny. Ze względu na drobne kontuzje, będące rezultatem dnia poprzedniego, postanowiliśmy z Jackiem skrócić trasę o kilka kilometrów. I tak z Lelkowa udaliśmy się do Wyszkowa, a następnie do Krzewna. Tam na uczestników rajdu czekała bardzo miła niespodzianka. Otóż Darek Szwajkowski zaprosił nas do siebie na ognisko. Przypominało to jedną wielką sielankę: pieczenie kiełbasek, leżenie pod drzewkiem, pyszna kawa zrobiona przez Martę (narzeczoną Darka). Po krótkim odpoczynku i posiłku przystąpiliśmy do konkursów. W ramach rywalizacji odbył się m. in. turniej rzutu podkową do wiadra, wbijania gwoździa w pieniek oraz konkurs wiedzy o regionie. Niestety, wszystko co dobre szybko się kończy... I zgodnie z tą starą jak świat zasadą musieliśmy nałożyć na nogi swoje ukochane buty i wyruszyć do Lipowiny. Na szczęście nie było tak ciężko – musieliśmy przejść tylko 4 km, a na dodatek w/w Marta zawiozła nam plecaki samochodem. Nawet nie macie pojęcie jaka to kochana dziewczyna... Na miejscu noclegu czekał już na nas kierownik braniewskiego Klubu Garnizonowego który zrobił nam pamiątkowe zdjęcie grupowe. W niedługim czasie dotarli również nasi kolaże.

W niedzielę wyruszyliśmy parę minut po godzinie 8.00. Ta wczesna pora wymarszu spowodowana była tym, że musieliśmy być już o godzinie 12.00 na zakończeniu rajdu w Braniewie. Niedzielną trasę przeszliśmy bez większego wysiłku i już o godzinie 11.00 byliśmy pod braniewskim Klubem Garnizonowym. Zaraz po nas zaczęli schodzić się turyści z innych tras, a wielkie zainteresowanie wzbudził przyjazd uczestników trasy motocyklowej. Wszyscy uczestnicy rajdu otrzymali pyszną wojskową grochówke, a najlepszym drużynom wręczono nagrody.


Podsumowując muszę stwierdzić, iż XXXVII Rajd Pieszy „Braniewska Jesień” uznaję za udany. Na naszej trasie stawiło się 40 turystów, a w ciągu 3 dni pokonaliśmy dystans 63 km. Jednak niewątpliwie najwspanialsza była atmosfera panująca na rajdzie, która oczywiście nie miałaby racji bytu gdyby nie wspaniali ludzie którzy ją tworzyli. Wspólne wędrowanie było wspaniałą okazją do utrwalenia znajomości, co będzie z pewnością miało efekt w postaci setek wspólnie spędzonych rajdów. A więc do zobaczenia na „Braniewskiej Wiośnie”!