Szczęk zbroi, odgłosy polowania i rycerskich turniejów usłyszeć można przy odrobinie wyobraźni, gdy odwiedzi się ruiny zamku Hammershus. Są to największe tak stare ruiny w Europie północnej, budowę tego zamku podobno rozpoczęto ok. 1250 r., na zlecenie jednego z ówczesnych biskupów, ale rozbudowywano go i modernizowano przez prawie 400 lat. Kościół w Danii zawsze odgrywał ważną rolę; posiadał spore obszary ziemskie, miał własną armię, administracje, swoje, wewnętrzne sądownictwo i dobrze rozwinięty system egzekwowania podatków. Wewnętrzne spory o władzę i walki z sąsiadami osłabiały Danię i dlatego postanowiono zrobić z Hammershus potężną warownię, która początkowo służyła jako fortyfikacje obronne i siedziba władców Bornholmu. W późniejszych latach zmieniono jej przeznaczenie i przechowywano w niej ściągnięte od poddanych podatki. O potędze tej warowni świadczyć może fakt, że w 1324 roku rozpoczęto jej oblężenie, ale załoga poddała się dopiero półtora roku później i to wynegocjowawszy uprzednio bardzo dogodne warunki. Stało się tak dzięki temu, że w przepastnych piwnicach zamku zdołano zgromadzić sporo zapasów, a o zasoby wody pitnej nikt nie musiał się martwić, ponieważ na terenie Hammrshus znajdują się dwa jeziorka ze słodką wodą. W XVI wieku zamek ten został oddany w zastaw bogatemu miastu Lubeka, które udzieliło pożyczki ówczesnemu królowi, Fryderykowi I. W XVII wieku warownia zaczęła tracić swoje znaczenie, Szwedzi dysponując artylerią zdobyli zamek zaledwie w kilka godzin Po tym wydarzeniu Hammerhus służył już tylko jako siedziba garnizonu i więzienie. Osadzano w nim nie byle kogo, nawet przyrodnia siostra króla "zaszczyciła" swą obecnością przytulną wieżę zamku na ponad rok! W 1743 roku postanowiono zamek rozebrać, a cegłę sprzedać, co trwało do 1822 r. Wtedy to stwierdzono jednak, że warto zachować dla kolejnych pokoleń choćby fragmenty jego chwalebnej przeszłości. Do tej pory trwają prace konserwatorskie, mające na celu zabezpieczenie pozostałych fragmentów zamku przed działaniem warunków atmosferycznych, a przede wszystkim słonych wiatrów wiejących znad Bałtyku. Surowy krajobraz, jaki roztacza się wokół ruin, spowodowany jest umiejscowieniem ich tuż nad stromym, morskim brzegiem. Gładki, łąkowy płaskowyż przechodzi wprawdzie od strony lądu w obfitą zieleń, ale wzrok i tak ściąga urwisko, w dole którego przelewają się morskie fale. Bornholmczycy mawiają, że choćby na całej wyspie było bezwietrznie, to na zamku Hammershus zawsze wieje silny wiatr, słychać już z daleka melodie, jakie wygrywa w pustych wykuszach okiennych i wyszczerbionych murach. Latem warto tam przyjechać, żeby być świadkiem wieczornego widowiska "światło i dźwięk", ponieważ zamek jest pięknie oświetlony; wizję tego obrazu zapewnia człowiek, natura zajmuje się muzyką, choć nie zawsze, ponieważ często odbywają się tu koncerty jazzowe. Co ciekawe, cały kompleks znajduje się pod opieką Zarządu Lasów i Zasobów Przyrody, podlegającego Ministerstwu Środowiska Naturalnego Danii, które jest również organizatorem sezonowej wystawy o historii Hammershus. Wystawa ta prezentuje model zamku wypalony w glinie, opracowany na podstawie badań ruin, murów oraz spisie inwentarza. Model wydaje się być miniaturą dawnej budowli - jeżeli spojrzeć na niego spod przymkniętych powiek, to fantazja zaniesie nas daleko w historię. Malutkie pomieszczenia zdają się tętnić życiem; kobiety pieką chleb, w więziennym lochu siedzi skazaniec, a w komnacie pisarza powstają zapiski. W spichlerzu trwają prace przy przyjmowaniu zboża, w sądzie właśnie trwa rozprawa, a w części mieszkalnej krzątają się kobiety. Wygląda to tak, jakby ktoś w 1570 roku, w największym okresie świetności zamku, w tajemniczy sposób zmniejszył go dla zabawy. Warto zaglądnąć tu po wypoczynku na słonecznych, bornholmskich plażach, słynących z miałkiego, sypkiego piasku.