Po południu jedziemy na Pola Śmierci - miejsce, gdzie mordowano więźniów z Tuol Sleng (przejazd 2 USD, wstęp 2 USD). Mieści się tam obecnie Wat z czaszkami ofiar, które zamordowano głównie za pomocą motyk. Wracając widzimy wstrząsające slumsy.

Do najtańszych i najlepszych restauracji tutaj należy Capitol. Można jednak zjeść w modnych lokalach nad brzegiem rzeki. Goście podjeżdżają tam często mercedesami (typowe dla Kambodży - przemieszane bogactwo i bieda). Można również zjeść "Happy Pizza" z dodatkiem trawy za 3-12 USD.

Siem Rap i Angkor

Do Siem Rap wyruszamy wcześnie rano. Są dwie możliwości dostania się tam - szybką łodzią za 25 USD lub pickup'em za kilka dolarów (zależnie od miejsca). My wybieramy tę drugą możliwość. Zajmujemy miejsca z tyłu (za kierowcą - 3 osoby). Nie są one najwygodniejsze, ale lepsze niż te z przodu (3 osoby oprócz kierowcy) lub na pace. Droga na początku jest całkiem dobra, przez moment świetna, ale wkrótce zaczynają się doły, drewniane mostki itp. Ponieważ przegrzewa nam się koło, stajemy co pewien czas w szczerym polu. Widoki są niesamowite, bieda wstrząsająca. Na jednym z postojów proponują nam na przekąskę pająki.

Nasz kierowca jedzie ostro, jednak upakowanie całego ładunku zajmuje nam dużo czasu, więc cała podróż trwa 10 godzin. Na miejscu zatrzymujemy się w Smiley`s Guesthouse (prowadzony przez brata właściciela Smiely`s z Phnom Penh - 3 USD za dość kiepskie pokoje), ale następnego dnia przenosimy się do Narim`s Guesthouse (2-3 USD za pokój). Żeby odwiedzić Angkor, decydujemy się na motocykle (5 USD dziennie za pojazd z kierowcą). Bilet wstępu na jeden dzień kosztuje 20 USD, na trzy dni - 40 USD, a tydzień - 70 USD). Wykupujemy bilet trzydniowy, choć będziemy tutaj tylko 2 dni.

Przez wejście południowe jedziemy do Angkor Thom, ufortyfikowanego miasta, zbudowanego przez Jayavarmana VII, w XII wieku. W samym centrum znajdują się ruiny Bayon, gdzie z każdego miejsca spoglądają twarze króla. Na okalających murach wyryte są reliefy, przedstawiające życie w ówczesnej Kambodży. Niedaleko znajdują się inne pozostałości miasta, w tym Taras Słoni i Taras Trędowatego Króla. Następnie jedziemy jeszcze do Bramy Zwycięstwa, a wreszcie docieramy do wspaniałego Angkor Wat. Ta budowla, ze swoimi czterema wieżami, to naprawdę cud świata. Tak dobrze zachowana, ze wspaniałym reliefami z indyjskiej mitologii budzi podziw.

Wieczorem wracamy do hotelu. Obiad kosztuje tutaj 4 USD (stek), piwo Angkor 0,6 l jest za 1,5 USD, "set menu" za 1 USD. Następnego dnia mieliśmy zobaczyć wschód słońca nad Angkorem, ale chmury krzyżują nam plany. Wspinamy się na Phnom Bakheng, skąd ma rozpościerać się wspaniały widok na Angkor Wat, ale nieco nas on rozczarowuje. Jeszcze raz odwiedzamy wspaniały Bayon i jedziemy do Ta Prohm. Ten kompleks nie został oczyszczony z dżungli i wygląda tak, jak w momencie odkrycia przez francuskich uczonych. Ogromne drzewa porastają częściowo zapadnięte budowle. Wieczorem oglądam zachód słońca, najpierw nad Angkorem, a końcówkę nad polami ryżowymi. Potem spotykamy znowu tych samych Polaków. Sprzedajemy im nasze bilety (został niewykorzystany 1 dzień) i wspólnie wypalamy co nieco.

09.09.1999 wyruszamy do granicy. Znowu jedziemy pickup'em, ale można też łodzią przez Battambang. Za 8 USD mamy miejsce w kabinie. Musimy przesiąść się w Sisowath. Nasze plecaki jadą razem z rybami i żabami. Przejazd zajął nam 8 godz., a droga była miejscami jeszcze gorsza niż poprzednio - ogromne koleiny i doły, w których chował się cały samochód. Jakoś docieramy jednak do Poipet, dojeżdżamy do przejścia motocyklami (z plecakami!) i przechodzimy granicę bez większych problemów. Witaj cywilizacjo!

Do Tajlandii wjechałem po raz pierwszy z Kambodży w dniu 09.09.1999. Obsługa na przejściu w Aranya Prathet była szybka i miła. Tuż za przejściem czekał minibus, który za jedyne 6,5 USD zawiózł nas do Bangkoku na sławną ulicę Khao San. Po bezdrożach Kambodży dobrze utrzymane drogi czynią podróż czystą przyjemnością (ruch lewostronny). Mam też okazję skorzystać z ubikacji, zrobionej w sposób typowy dla regionu. Otóż, zamiast rezerwuaru, jest tam wymurowany basenik, napełniony wodą. W nim pływa plastikowe naczynie, którym można zaczerpnąć wody.

Gdy docieramy do stolicy, z trudem znajdujemy tam coś do mieszkania. Za 150 bathów mam brudną klitkę w mało przyjemnym hoteliku ("Green House"). Pieniądze wymieniamy po kursie 1 USD = 38-39 bathów. Przez cały następny dzień szukamy tanich biletów lotniczych. Najtańszy jest Biman (linie bangladeskie), ale bilety są dawno wykupione. Do Berlina można polecieć za 250 USD, a ja kupuję bilet Aeroflotu do Warszawy za 318 USD. Oczywiście, większość tych okazji to np. bilet grupowy. Mój można wykupić nie wcześniej niż 7 dni przed wylotem, więc muszę zawierzyć pieniądze agencji. Wieczorem spotykamy znowu naszych znajomych z Wietnamu. Okazuje się, że nie wpuszczono ich na nasze bilety do Angkoru i musimy im zwrócić kasę.

Ceny w Bangkoku są następujące: cola - 13 B, obiad 80-150 B (jeden z tańszych!), piwo 35 B, minuta Internetu 1-2 B, hamburger w supermarkecie 7-17 B). Następnego ranka mogę wreszcie trochę pozwiedzać. Wszędzie widać portrety pary królewskiej w różnych sytuacjach - trwają przygotowania do urodzin ukochanego króla (wszystko jest pięknie iluminowane w nocy). Całkiem niedaleko od Khao San jest pałac królewski i Wat Phra Kaew. Wstęp kosztuje 125 B (w cenie jest bilet do muzeum monet i pałacu tekowego na drugim końcu miasta). W środku jest kaplica Szmaragdowego Buddy (najbardziej czczony posąg w kraju), wspaniałe rzeźby, zabudowania, miniatura Angkoru. Wszystko to niedawno odnowione, błyszczące i piękne.

W tym czasie też pożegnaliśmy odlatującą wcześniej Kasię i zostaliśmy już tylko we dwóch z Bartkiem. Po południu idziemy do chińskiej dzielnicy (z gigantycznymi hurtowniami różnego rodzaju chińskiego szmelcu rozprowadzanego stąd na cały świat i kilkoma ciekawymi świątyniami). Odwiedzamy świątynię Złotego Buddy (wstęp 20 B). Mieści się tam szczerozłoty posąg, wykonany dawno temu, pokryty dla ochrony warstwą gipsu, która przypadkowo odpadła dopiero 20 lat temu, odsłaniając złoto. Wracamy promem (20 B).

Wieczorem, mimo deszczu, jedziemy na Patpong, do klubu go-go. Przejazd to wydatek 70 B, wstęp wolny, obowiązkowe piwo - 90 B. Dziewczyny robią rzeczywiście różne sztuczki (strzelają do baloników i piłeczkami ping-pongowymi, gaszą świeczki, grają na instrumentach) i to wcale nie ustami... Do każdego gościa przytulają się rozebrane panienki, próbując namówić go na jeszcze jedno piwo. Warto poobserwować zachowanie niektórych starszych panów... W sumie kilka mile spędzonych godzin.

Na samej ulicy jest targ z wszelkiej maści podróbkami np. zegarków. Następny dzień poświęcam na zostawienie części rzeczy w depozycie (10 B/dzień), telefon do Polski (normalny 55-61 B/min, przez Internet 25 B/min), zakup płytki z grą (180 B). Jeszcze mam czas na zobaczenie wspaniałego, ogromnego odpoczywającego Buddy w Wat Pho i ciekawych buddyjskich stup tamże. O 18.00 jedziemy autobusem do Chaing Mai (turystyczny 150 B, taniej niż rejsowy i z Khao San, a nie z dworca). Podróż zajmuje całą noc. Rano wysadzają nas na przedmieściu i "zapominają" zabrać do centrum, gdy okazuje się, że nie chcemy nigdzie nocować. Tuk-tuk na dworzec autobusowy to 30 B za osobę, a bilet do Chiang Khong to następne 151 B za taką sobie drugą klasę air-con. Po 6 godzinach docieramy na miejsce. Jeszcze tylko 20 B za tuk-tuka do przystani, szybka odprawa graniczna, 20 B za przeprawienie przez rzekę i jesteśmy w Laosie.

Przepłynęliśmy Mekong i tym sposobem dotarliśmy do Huay Xai, pierwszego miasta w Laosie. Po szybkim dopełnieniu formalności granicznych wymieniliśmy pieniądze (1 B = 238 kipów, na mieście 1 B = 250 kipów) i zaczęliśmy szukać noclegu. Ceny w hotelach kształtowały się na poziomie 2,5-6 USD za dwójkę. Nasz pokój, w cenie 3 USD, miał łazienkę i był bardzo fajny. Za to jedzenie kosztowało 1-2 USD za obiad i było takie sobie. W sklepach jest wiele towarów sprowadzonych z Tajlandii i droższych niż na drugim brzegu rzeki (np. lody Algida zamiast 13 B - 20 B). Cola kosztuje 5000 kipów, woda 1500 kipów. Wszędzie można płacić w batach.

Samo miasteczko jest przyjemne, ciche i spokojne. Na wzgórzu mieści się świątynia. Następnego ranka chcemy jechać do Nam Tha i Muang Sing. Udajemy się na bazar (położony trochę poza miastem - dojazd 1500 kipów), skąd jeżdżą ciężarówki w tamtym kierunku. Tam już spotykamy kilku białych, jadących w tym samym kierunku. Jednak okazuje się, że droga jest w złym stanie i na razie nic z tego (potem dowiem się, że podróż była jednak możliwa, należało po prostu nalegać). Za kolejne 1500 kipów jedziemy na przystań. Najpierw chcemy płynąć w dół rzeki (do Xieng Kok), ale nic tam nie płynie. Nie chcemy płynąć szybką łodzią (czółno z motorem, dość niebezpieczne), więc wyruszamy normalną łódką do Pakbeng o 11.00 (150 B). Po drodze widoki są wspaniałe - dżungla, wzgórza i toczący leniwie swe wody Mekong.

W Udomxai jesteśmy około 17.00. Znajdujemy guesthouse za 5000 kipów od osoby (mieszkamy razem ze spotkanym w podróży Szwajcarem). W jednej z knajp jem befsztyk po laotańsku (mięso jest drobniutko posiekane, tak że można je jeść pałeczkami!) za 12.000 kipów. Zimne Beer Lao kosztuje 6500 kipów, domowy jogurt - 500 kipów. W mieście jest mnóstwo Chińczyków - sprzedają jedzenie, jest dla nich kilka "domów masażu".

Okazuje się, że nasz hotel ma dwie wady - w nocy pada mi na głowę przez nieszczelne okno, a rano budzi nas głośna muzyka z ulicznych głośników. Idziemy na "dworzec autobusowy", skąd odchodzą ciężarówki do różnych miejscowości. Rozdzielamy się - Bartek jedzie do Nam Tha i Muang Sing, ja z poznanym Szwajcarem - przez Pak Mong do Nong Khiaw. O ile autobus Bartka wyrusza z 45-minutowym opóźnieniem, to my na odjazd naszego pojazdu czekamy 3 godziny. Dlaczego? Na każdej ciężarówce jest w czerwonym kółeczku wypisana liczba pasażerów. Jest to MINIMALNA liczba osób, aby wyruszyć w drogę. Na nic zdają się próby pojechania ciężarówką do Luang Prabang (jadącą przez Pak Mong) - zostajemy z niej wyrzuceni. Wreszcie około 11.00 możemy ruszyć i po 2,5 godzinie docieramy do Pak Mong (cena 8000 kipów). Stąd już tylko 1,5 godz. drogi do Nang Khiaw (5000 kipów).

Warto było się jednak pomęczyć - położona nad rzeką Nam Ou miejscowość jest przepiękna. Gdy idziemy przez okolicę, gromady dzieciaków biegają za nami, krzycząc "Sabaidi" (witamy) i "Falang" (cudzoziemiec). Można zjeść owoce, ostrą sałatkę albo też wypić lao lao (wódkę ryżową). Nie ma tu elektryczności, a wieczorem widzimy, jak prawie cała wioska gromadzi się przed jedynym telewizorem, zasilanym z generatora. W jednej knajpie można wypić zimne piwo (7000 kipów). Chcieliśmy płynąć statkiem do Luang Prabang, ale odkąd ulepszono drogę, nie ma regularnych połączeń i można wynająć łódź za 400.000 kipów. W tej sytuacji decyduję się jechać samochodem, podczas gdy mój znajomy zostaje i czeka na statek płynący w dół rzeki.

Rankiem 17.09.1999 zjadłem na śniadanie zupkę (4000 kipów), zaś mój bagaż załadowałem na ciężarówkę, jadącą do Luang Prabang. Gdy po chwili zaczęła odjeżdżać, kierowca wytłumaczył mi (łamanym angielskim i rękami), że jedzie po pasażerów i zaraz wróci. To "zaraz" trwało prawie półtorej godziny! Podróż kosztuje 9500 kipów i wiedzie przez dobrze utrzymaną, malowniczą drogę wzdłuż rzeki.

Luang Prabang i okolice

Około 14.00 docieram na południową stację autobusową w Luang Prabang. Za 2000 kipów jadę do Hotelu Rama. Wynajmuję pokój za 15.000 kipów (z łazienką). W położonej naprzeciwko restauracji jem miejscową specjalność - sałatkę Luang Prabang (6000 kipów). Pogoda jest dobra - świeci wspaniałe słońce. Idę zwiedzać - oglądam Wat Wisunalat (3000 kipów) i Wat Aham (znów 3000 kipów, więc nie wchodzę do środka). Widzę mnóstwo mnichów buddyjskich. Wynajmuję łódkę, która przewozi mnie przez Mekong (7000 kipów) i idę oglądać Wat Chom Phet (oprowadzają mnie dzieciaki za parę kipów). Rozciąga się stamtąd wspaniały widok na rzeki (Mekong i łączącą się z nią Nam Ou). Niedaleko leży też piękny Wat Xieng Maen i jaskinia z wizerunkami Buddy. Wracam dopiero wieczorem (oglądam wspaniały zachód słońca nad Mekongiem).

W mieście można zjeść stek za 12.000 kipów, wypić Beer Lao za 6000 kipów i używać Internetu (5 minut za 1 USD). Następny dzień zaczynam od wspaniałego śniadania (bułka z tuńczyka za 9000 Kipów), wymieniam też pieniądze (kurs coraz niższy - w banku i na poczcie 1 B = 206 kipów, w Internecie 1 B = 220 kipów). Potem idę oglądać pałac królewski (wstęp 5000 kipów). Nie jest on zbyt okazały, jednak w środku znajduje się najbardziej czczona w Laosie figura Złotego Buddy oraz podarunki dla pary królewskiej, która wraz z rodziną została deportowana i "zaginęła" po przejęciu władzy przez partię komunistyczną Pathet Lao w 1975 roku. Z Polski jest tam tandetna miniaturka szczerbca z lat 60.

Przed pałacem stoi pomnik króla, a władze budują nową, okazałą kaplicę dla świętej figury. Odwiedzam jeszcze Wat Mai Suwannaphumaham. W centrum miasta jest bazar, gdzie można kupić właściwie wszystko. Jest też, przy placyku niedaleko poczty, targowisko z różnym rękodziełem, ale ceny są raczej wysokie. Potem biorę tuk-tuka i jadę na wycieczkę do niedalekich wodospadów Xie. Za przejazd płacę 45.000 kipów + 4000 wstęp i przejazd łódką (dla miejscowych tylko 1000 kipów, a i tak chcą ode mnie opłaty x 2, ale się nie daję). Wodospady są prześliczne - drzewa zanurzone w przepływającej wodzie i chłód w upalny dzień.

Wracając kupuję bilet do Vang Vieng (25.000 kipów), a potem idę do Wat Xieng Thong (wstęp 3000 kipów).Ta niesamowita świątynia, wraz z mozaiką "drzewa życia" robi na mnie duże wrażenie. Przy głównej bramie kompleksu można obejrzeć królewski powóz pogrzebowy. Wieczorem udaję się do miejscowego Czerwonego Krzyża, gdzie korzystam z sauny (10.000 kipów) i półgodzinnego masażu (25.000 kipów za godz.). Kolację jem we wspaniałej indyjskiej restauracji niedaleko mojego hotelu (Masala Dosai za 8000 kipów jest świetna). Przed snem wybieram się jeszcze na miejscową dyskotekę, która odbywa się w moim hotelu (tragedia).

19.09.1999 wczesnym rankiem z żalem opuszczam to wspaniałe miasto. Na dworzec podwozi mnie umówiony wcześniej kierowca (4000 kipów). Po drodze widzę mnichów odbierających od miejscowych kobiet dary - miseczki z ryżem (kobiety klęczą - nie mogą dotknąć mnicha, ani być wyżej niż on). O 6.30 wyruszam do Vang Vieng.

Vang Vieng

Droga jest kręta i bardzo malownicza, aż do miejscowości Kasi, kilka kobiet wymiotuje. Potem jest już prosto i po 7 godzinach jazdy jestem w Vang Vieng. Właściwie cała miejscowość to jedno wielkie letnisko, mnóstwo całkiem przyzwoitych guesthouse`ów. Za 9000 kipów mam pokój z łazienką. Niepokojąco wzrasta kurs kipa - płacą tylko 150-160 kipów/B. Udaje mi się uzyskać kurs równy 170. Jest tutaj kilka dobrych restauracji - stek kosztuje 9000 kipów, piwo 5000 kipów, pepsi 1500-2000, koktajl owocowy 1500 kipów, sandwich 5000 kipów. Na miejscowym bazarze można kupić chyba wszystko, w tym trawę (około 5000-10.000 kipów za torebkę). Jest tu kilka palarni opium, jedna w centrum, w budzie z intensywnym zielonym neonem (1 fajka - 4000 kipów). Do innych atrakcji można zaliczyć spływ pobliską rzeką w oponie czy wizytę w pobliskich jaskiniach.

Wybieram się na wycieczkę do Vang Vieng Resort, gdzie są także jaskinie (bilet 500 kipów), ale okazuje się, że najciekawszą z nich otwierają po południu. Po drodze do miasta mijam ubogą szkołę. Za wstęp do jaskini płacę w końcu 4000 kipów (to cena dla obcokrajowców) i nie rozczarowuję się - jest całkiem fajnie, mimo widocznych śladów działalności chińskich inżynierów. Wraz ze spotkaną parą Izraelitów chcemy jeszcze zobaczyć jedną jaskinię, więc przepływamy rzekę (1000 kipów w jedną stronę) i idziemy zgodnie z mapą. Jednak odległość jest znacznie większa, robi się ciemno, więc zawracamy.

Następnego dnia z przerażeniem odkrywam, że kurs w miejscowym banku wynosi tylko 1 B = 100 kipów. Na przystanku przy bazarze wsiadam do tuk-tuka, który zawiezie mnie do Vientiane (6000 kipów).

Vientiane

W czasie podróży do Vientiane widzę liczne zalane pola i domy. Później przeczytam, że powodzie spowodował odprysk tajfunu. Po kilku godzinach jestem na miejscu. Najpierw idę do ambasady Tajlandii po wizę. Okazuje się, że zmieniła ona swoją siedzibę i muszę zapłacić 2000 kipów za krótką jazdę tuk-tukiem. Na miejscu dowiaduję się, że na wizę czeka się 3 dni robocze, ale ponoć Polacy nie muszą mieć wizy! Mimo moich obaw, pracownik ambasady potwierdza tę informację. Ucieszony, zaczynam szukać noclegu. W większości miejsc ceny kształtują się na poziomie 5-6 USD za noc. Jednak znajduję Wonderland Guesthouse II, gdzie w bardzo przyzwoitym dormitorium noc kosztuje 2 USD. Robię sobie przechadzkę po mieście - oglądam pomnik trzech słoni, odwiedzam kilka restauracji (12.000 za befsztyk, piwo 6000 kipów, cola 3000 kipów, naprzeciw mojego guesthouse hot-dog za 8500 kipów).

22.09.1999 mam zamiar wyjechać do Bangkoku. Rano zwiedzam Vientiane. Zaczynam od Muzeum Rewolucji (można zobaczyć, jak biali kolonizatorzy gnębili Laotańczyków - śmieszne, ale i ciekawe), a potem idę do Wat Si Saket. W tej świątyni, mieszczącej się niedaleko pałacu prezydenckiego, w niszach stoi ponad 8000 posążków Buddy. Niedaleko jest Haw Pha Kaew mieszczący rzeźby Buddy, zebrane z licznych świątyń, zniszczonych w czasie najazdu Tajów w XIX w, oraz kilka ładnych willi z czasów kolonialnych. Oglądam też Patuxai, dziwaczny betonowy monument zwycięstwa, wzorowany na paryskim Łuku Triumfalnym (zbudowany w latach 60. z cementu przeznaczonego pierwotnie na budowę nowego portu lotniczego). Stamtąd jadę za 2000 kipów do Pha That Luang, wielkiej, pozłacanej stupy, pochodzącej z XVI wieku i będącej symbolem buddyzmu oraz Laosu. Przed budowlą znajduje się pomnik jej budowniczego, króla Setthathirat. Wstęp do każdej świątyni kosztuje 500 kipów.

Po raz drugi wjechałem do Tajlandii 24.09.1999. Po przejechaniu Mostu Przyjaźni (ciekawa zmiana ruchu prawostronnego na lewostronny) dotarłem do Udom Nong, gdzie kupiłem bilet na autobus do Bangkoku (177 B). Po 14 godzinach jazdy (miało być 10 godzin, ale niektóre postoje trwały nawet ponad godzinę) dotarłem na północną stację autobusową. Za 85 B biorę taksówkę i po trzeciej w nocy jestem na Khao San. Tym razem znajduję znacznie lepsze miejsce na nocleg (Lek Guesthouse - 120 B za dwójkę). Mimo późnej pory można jeszcze skorzystać z Internetu czy zadzwonić do domu. Następnego ranka bez problemów odbieram mój bilet lotniczy i depozyt. Postanawiam obejrzeć dawną stolicę Tajlandii - Ayuthaya, zniszczoną w czasie najazdu Birmańczyków w 1767 roku. Za 4,5 B dojeżdżam miejskim autobusem do północnej stacji autobusowej, skąd jadę za 34 B do Ayuthaya. Na miejscu jestem około 13.00. Ponieważ mam mało czasu, postanawiam zrobić objazd taksówką (200 B za 2 godziny). Odwiedzam Wat Yai Chai Mongkon (zrujnowany, z nową statuą leżącego Buddy), a także Wat Chai Wattanaram (odbudowany, z licznymi statuami Buddy i ładnym zielonym ogrodem), Wat Chetharam (z leżącym Buddą), Wat Wihaan Phra Si Sanphet (odbudowany, z siedzącym pozłacanym Buddą z brązu, tam widziałem drzewko z pieniędzmi), Wat Phra Mahathat (mocno zrujnowany, ze stojącą dużą głową Buddy i głową wrośniętą w drzewo, jedyny, w którym płacę za wstęp - 30 B). Widzę też zagrodę dla słoni, służących do wożenia turystów. Wracam w podobny sposób, jak dojechałem na miejsce (jedynie autobus miejski jest droższy - 14 B, bo klimatyzowany). Na ulicy Khao San robię ostatnie zakupy (spodnie "podróbki" za 300 B), a wieczór spędzam w barze, oglądając filmy i popijając piwo Singha (małe za 50 B).

26.09.1999 robię ostatnie zdjęcia i wyjeżdżam autobusem na lotnisko (przejazd wykupiłem wcześniej za 70 B). Mam drobne kłopoty z wejściem do samolotu (mój bagaż jest za ciężki - ponad 30 kg, ale po przepakowaniu wszystko jest ok). Lot do Moskwy trwa 9,5 godz. Nasz samolot to Boeing 777, jedzenie jest dobre, trochę nudno. Całą noc spędzam na lotnisku - najpierw w słynnej stołówce tranzytowej (ciekawa rozmowa z parą Hindusów), potem w półśnie na krzesełkach. O 9.55 wylatuję do Warszawy i po dwóch godzinach lotu samolotem TU 154 jestem na Okęciu. Moja podróż dobiegła końca.