|
|
|
|
 |
Kształt Tajlandii często bywa porównywany z głową słonia – Północna Tajlandia jest uznawana za górną część czaszki. Ten region kraju należy do najbardziej fascynujących. To właśnie w tej części znajdują się najbardziej urozmaicone krajobrazy, najwyższe góry i szerokie, urodzajne doliny. Dzięki odpowiedniemu klimatowi, obok ryżu i tropikalnych gatunków owoców dojrzewają truskawki, ziemniaki, bawełna i tytoń. Wraz z rosnącą wysokością nad poziom morza pojawiają się najpierw gęste lasy bambusowe i tropikalne, a wyżej zawsze zielone lasy górskie, które tworzą prawdziwy raj dla miłośników świata roślinnego. Równie fascynujące jest poznawanie różnych narodowości i plemion, żyjących w tutejszych górach.
|
PLEMIONA GÓRSKIE
W północnej Tajlandii żyje obecnie 6 grup etnicznych – mniejszości narodowych: Hmong, FAO, Lahu, Lisu, Akha i Karen. Liczne podgrupy wzbogacają jeszcze tą różnorodność. W potocznym języku ludy te nazywane są plemionami górskimi lub szczepami. Każde plemię mówi w innym języku; nosi własny, charakterystyczny strój; ma odrębne wierzenia oraz praktyki religijne. Do wielu plemion docierają zmiany, które oceniać można pozytywnie. Dzięki turystyce na przykład powstają nowe miejsca pracy, a dochody z tradycyjnego rzemiosła zaspokajają potrzeby konsumpcyjne ludności. Do wielu z tych wiosek można dojechać autobusem, łodzią czy też na grzbiecie słonia, te bardziej odległe poznaje się tylko w ramach turystyki trekkingowej. Turyści są w pierwszym rzędzie gośćmi i mogą bez obaw zatrzymywać się w napotkanych wsiach. Wcześniej jednak należy dowiedzieć się jak najwięcej panujących tam zwyczajach. Całkowicie odmienne formy kultury i systemy wartości wymagają wrażliwości, przystosowania się i tolerancji, a także często rezygnacji z wykonania upragnionej fotografii.
MIASTA I REGIONY
Często atrakcje turystyczne nie znajdują się w stolicach prowincji, ale są rozsypane poza nimi, w prowincjach tych samych nazwach. Na pobieżne poznanie Północnej Tajlandii należy zarezerwować sobie minimum osiem dni. Linia kolejowa prowadzi z Bangkoku prez Lampang, Lampun do Chiang Mai; prawie wszystkie stolice prowincji są włączone do wewnętrznej tajskiej sieci lotniczej, a między Bangkokiem większymi miastami kursują komfortowe autobusy dalekobieżne.
Do miejsc szczególnie godnych obejrzenia należą:
Chiang Mai – miasto zwane „Różą Północy” jest gospodarczym i turystycznym centrum regionu. Znajduje się w nim ponad 80 pięknych świątyń, m.in. szczególnie interesująca Wat Phra Sing z XIV w. Warto także złożyć dłuższą wizytę w Suan Buak Had w południowo – zachodniej części Starego Miasta, gdzie w przyjacielskiej atmosferze można wspaniale odpocząć i spędzić czas na pikniku.
W Chiang Mai dobrze też jest zrobić zakupy, m.in. na największym nocnym targowisku w Tajlandii. Nie panuje tu orientalny nastrój, nikt na nikim niczego nie wymusza, wszystko odbywa się w spokoju. Wybór towarów w tym miejscu jest ogromny: wyroby z laki, snycerstwo w drewnie, jedwab, tekstylia wszelkiego rodzaju, wyroby jubilerskie i skórzane. Należy pamiętać o tym, iż targowanie się jest tu bezwarunkowo wymagane, bowiem dostarcza ono także wiele zabawy. Chiang Mai stanowi idealny punkt wypadowy dla wielu wycieczek, np. do ośrodków szkolenia słoni, farm orchidei lub na górę Doi Inthanon (2565 m n.p.m.) w Parku Narodowym o tej samej nazwie z niezwykle ciekawą trasą, pełną wodospadów oraz bujną przyrodą na sam szczyt.
Dolina Mae Sa – jest to miejsce o wyjątkowo przyjemnym klimacie, miejsce wypoczynku zamożnych mieszkańców Bangkoku.
Mae Hong Son – urok tego miasta wynika z jego odosobnionego położenia w górskim regionie pokrytym pierwotnymi lasami. Niedaleko od miasta przebiega granica birmańska i dlatego też w tym miasteczku jest wiele birmańskich świątyń. Z Mae Hong Son można zrobić wiele ciekawych wycieczek, np. do fascynujących wapiennych jaskiń Tham Lot przy Sappong lub do należącej do plemienia Hmongów wsi Napapack z malowniczym 6 stopniowym wodospadem.
Pai – wielu wrażeń dostarcza turystyka piesza i rowerowa w okolicach Pai, ponieważ jest tu do obejrzenia kilka pięknych wodospadów. Na wschodzie ponadto znajduje się Wat Mae Yen – świątynia na wzgórzu ze wspaniałym widokiem. Wymagająca pewnego wysiłku, a zarazem fantastyczna ścieżka dla rowerzystów biegnie przez górską wioskę Muang Noi – niedaleko granicy w Arunothai na północy.
Thaton – w tej małej spokojnej miejscowości nad rzeą Mae Kok rozpoczyna się jedne z najpiękniejszych przejażdżek po rzekach w Tajlandii. Thaton chlubi się też posiadaniem potężnej, złotej statuy Buddy. Przy tutejszej świątyni Wat Thaton okazale prezentują się domki zakonników, zakonników na wzgórzu nad nimi znajduje się rezydencja najwyższego rangą mnicha Tajlandii.
Chiang Rai – to najbardziej wysunięta na północ prowincja Tajlandii. Chiang Rai jest punktem wyjścia do górskich wsi w „Złotym Trójkącie”, do Chiang Saen nad Mekongiem Mekongiem historycznymi zespołami świątyń, do znanej z handlowych tradycji miejscowości Mae Sai, na szczyt Doi Tun (1500 m n.p.m.) e świątynią o tej samej nazwie oraz do wsi ludu Ahka.
Lampang – jest to ośrodek znany z produkcji ceramiki z białej glinki, malowanej potem na niebiesko i brązowo. Posiada także wyjątkowy zespół świątynny, między innymi piękną i znaną Wat Phra That Lampang uang z wysokim na 45 metrów czedi. Lampang zdobył sławę przede wszystkim ze względu na ośrodek słoni pod nazwą „Thai Elephant Conservation Center” (Tajskie Centrum Ochrony Słoni) – uważany za najbardziej interesującą szkołę dla słoni w całej Tajlandii.
Nan – jest to pięknie położone górskie miasto. Słynna Wat Humin leży w centrum miasta i jest dobrze rozpoznawalna ze względu na cztery pomarańczowe lwy nad bramami. Ciekawe jest także muzeum, urządzone w pałacu z roku 193 w centrum Nan. Wokół miasta można uprawiać różne sporty, zwłaszcza turystykę rowerową, jazdę motocyklem i jeepem.
„Złoty Trójkąt”- mianem „złotego Trójkąta” określa się rejon, gdzie rzeka Mae Sai wpada do Mekongu i w którym zbiegają się granice trzech krajów: Tajlandii, Laosu i Myanmaru (Birmy). Malownicza dolina rzeki Chiang Rai jest z pewnością jedną z głównych atrakcji północnej Tajlandii, chociaż po polach upraw makowych oraz karawanach z opium nie ma śladu. Pola makowe znajdują się obecnie głównie w niedostępnych rejonach przeznaczonych na wysokości powyżej 1000 m n.p.m. i zajmują tylko bardzo małą część powierzchni. Organizatorzy turystyki unikają wycieczek w rejon nielegalnych upraw, także podróżującym indywidualnie odradza się zbaczanie z głównych szlaków.
|
|
|
|
|
Biuletyn
Rejestracja 